14. Niedziela zwykła 2017

Czytania:
I. Król pokoju (Za 9,9-10)
Ps 145 (144)
II. Jeżeli będziecie uśmiercać popędy ciała, będziecie żyli (Rz 8,9.11-13)
III. Jezus łagodny i pokorny sercem (Mt 11,25-30)

 

Król  sprawiedliwy i zwycięski nie jedzie na bojowym rumaku (symbol siły) – jedzie na osiołku (symbol pokory). On zniszczy rydwany w Efraimie i konie w Jeruzalem, łuk wojenny strzaska w kawałki, pokój ludom obwieści. Jego władztwo sięgać będzie… po krańce ziemi.
Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem łagodny i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.
Czy to pokrzepienie oznacza otwarcie parasola ochronnego nad naszą codziennością? Wystarczy rozglądnąć się dookoła siebie. Trudnych i bolesnych doświadczeń nie brakuje. Czy odczytamy właściwie rzeczywistość sami?

Jezus nie przychodzi od siebie. Doświadczamy od Niego pokrzepienia, gdy przynosimy Mu swoje grzechy, a On przywraca nam łaskę i wlewa w nasze serca swój pokój.
On przychodzi od Ojca, z obietnicą, że nasze śmiertelne ciała zostaną pocieszone darem nowego życia, mocą Ducha Świętego, który w nas mieszka, a nasz duch zostanie pocieszony miłością, bo jej jednej naprawdę w czasie swojego ziemskiego życia pragnie.

Przychodzi z obietnicą, że w Bożych oczach, w Jego miłości, będziemy odczytywać tajemnicę stworzenia, sens naszego życia, naszej pielgrzymki przez ziemię i radość dojścia do domu Ojca. Poświadczeniem tych obietnic jest krzyż Chrystusa i Jego zmartwychwstanie.

W centrum wnęki barokowego ołtarza stoi
zielone tło. Przed nim trzy ceramiczne
bambusy, przesunięte od osi pionowej,
jednak tworzące całość.
To nawiązanie do drabiny, z pomocą której
nasz ojciec, św. Benedykt z Nursji
(uroczystość 11 lipca), wyjaśnia pokorę jako
drogę do nieba.

U Japończyków kompozycje budowane
w wielopoziomowych bambusach obrazują
rośliny rosnące na skale.
Obserwowali, że albo wrastają one w skałę
mocno i rosną, albo spadają w przepaść.
Jeśli w skale widzimy symbol Chrystusa, to
wrośnięcie roślin w skałę można odczytać jako obraz silnej więzi z Chrystusem –
zakorzenienie się w Nim.

Rozsunięcie naczyń od pionu podkreśla poszukiwanie jedności we wspólnocie,
w którym pokora jest niezbędna. Święty Benedykt widzi w niej postępowanie
w prawdzie wobec Boga, siebie i współbraci.

Na te trzy naczynia rozpisany jest podstawowy styl pionowy w wersji lewostronnej,
w którym linie główne tworzą lilie w tym samym kolorze.
Zróżnicowanie – znak wykorzystania bogactwa darów osobistych i doświadczenia – wnoszą kolory asyst (alstroemerie) i liści funkii.

W życiu wspólnoty przyjęta z pokorą Ewangelia i wspólnie celebrowana Eucharystia, życie oddane Chrystusowi – są drogą upodobnienia się do Syna Bożego i drogą do domu Ojca.

 

Krzyż ołtarzowy i kompozycję przy nim trzeba odczytać jako
znak mocy Ducha Świętego.

Krzyż jest znakiem zwycięstwa miłości Chrystusa do Ojca
(wypełnienie Jego woli) i do człowieka (ocalenie od śmierci
grzechu, pojednanie ludzi z Ojcem i rozbicie muru wrogości
między ludźmi).

Jezus jest Królem pokoju z krzyża i przez krzyż.
Najwymowniej uświadamia to swoim uczniom, gdy w wieczór
dnia zmartwychwstania wchodzi do wieczernika przez
zamknięte drzwi z orędziem: Pokój wam! – i pokazuje im
znaki męki na swoim chwalebnym ciele.

Nie walczymy przeciw ciału, jednak samo ciało (zamknięcie
się wyłącznie w wymiarze doczesności) na nic się nie przyda.

Jezus przynosi nam słowo życia wiecznego, przez chrzest wszczepia nas w życie łaski. Dlatego nie jesteśmy dłużnikami ciała, lecz Ducha.
Walczymy przeciw grzechowi, aby mieszkał w nas Duch Tego, który Jezusa wskrzesił
z martwych
.

Wokół krzyża tańczy siedem ogni (lilie), schodzących do naczynia – dary Ducha Świętego: mądrości, rozumu, rady, pobożności, umiejętności, męstwa, bojaźni Bożej.
 

Kompozycje na obu krańcach balustrady powtarzają styl pionowy, rozdzielony w dwóch naczyniach: wysoki jasny walec
i czarna szala. Naczynia sygnalizują mocny kontrast. Rośliny pokazują jak wiele te dwa naczynia łączy.
Japończycy, rozdzielając kompozycję w jednej szali na dwie grupy, widzą w niej obraz sąsiadujących wysp, a przestrzeń pomiędzy nimi nazywają miejscem na przepłynięcie ryby.

To Chrystus łączy ludzi przez chrzest w swoim Kościele,
w sakramencie małżeństwa łączy nierozerwalnym węzłem
męża i żonę,
gromadzi powołanych we wspólnocie zakonnej – z różnych krajów, języków, kolorów skóry…
wszystkich wzywa do budowania jedności i pokoju.

 

 

 

W kaplicy Najświętszego Sakramentu, po lewej stronie sama pierwsza linia główna (zatrwian) z asystą (liście); po prawej – trzecia linia główna (lilia) z asystą (liść).
Razem wariant 4. stylu pionowego: Bezpośrednie spotkanie Boga ze światem, w którym konieczne jest zachowanie kontrastu w doborze roślin.
Zaproszenie do osobistej modlitwy.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB