15. Niedziela zwykła 2018

Czytania:
I: Misja proroka (Am 7,12-15)
Ps 85(84)
II: Bóg wybrał nas w Chrystusie (Ef 1,3-14)
III: Rozesłanie Apostołów (Mk 6,7-13)

 

Odpowiedział Amos Amazjaszowi: Nie jestem ja prorokiem ani nie jestem uczniem proroków, gdyż jestem pasterzem i tym, który nacina sykomory. Od trzody bowiem wziął mnie Pan i Pan rzekł do mnie: «Idź, prorokuj do narodu mego, izraelskiego» (Am 7,14n).

W Chrystusie Bóg wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów  poprzez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym.
W Nim mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski
(por. Ef 1,4-6).

Jezus rozsyła Dwunastu po dwóch. Daje im władzę nad duchami nieczystymi. Mogą wziąć laskę, sandały, jedną suknię, olej do namaszczania chorych.
«Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie.
Jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich!»
(Mk 6,10n).

 

Skała przy krzyżu ołtarzowym okrywa się zielenią (forsycja, tamaryszek, tawuła, trzy odmiany liści funkii).
Jezus daje swoim uczniom udział w Jego misji.
Strumień tworzą owocniki dziurawca: zielone, białe i czerwone.

Kwiaty pojawiają się od połowy wysokości skały i schodzą do wysokiego naczynia przy krzyżu.
Przyjęcie Chrystusa – Słowa Życia – budzi Boże życie
w człowieku.

Chwałą Boga jest człowiek żyjący;
życie człowieka jest kontemplowaniem Boga
.
(św. Ireneusz z Lyonu)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To nie jest rozesłanie uczniów na cały świat, bezpośrednio przed powrotem Jezusa do Ojca (Wniebowstąpienie), ale pierwsza praktyka duszpasterska Dwunastu posłanych do owiec, które poginęły z domu Izraela (Mt 10,6).
Na krańcach balustrady środkowej i na balustradzie kaplicy chrzcielnej naczynia są ustawione parami.

 

Czy grono Dwunastu wyglądało jak
komplet-monolit?
Naczynia różnią się między sobą
wielkością, kształtem, kolorem, ale
ze sobą współpracują.
Ich słowa (liście funkii i bergenii,
gałązki forsycji, tamaryszku, tawuły)
nie są martwymi formułkami.
Prowadzi je wiatr (symbol Ducha) wiejący
od ołtarza.
Łączą się one ściśle z ich czynami (kwiaty
i owocniki z nasionami).
Różnice między naczyniami pozwalają im
uzupełniać się wzajemnie.

To jest świadectwo
nowego życia w braterskiej wspólnocie.

Na zdjęciach kipi życie.
Kompozycje nabiorą mocnego wydźwięku,
gdy otworzą się czerwone lilie (symbol
posłanych z Ewangelią nowego życia).

Kompozycje i zdjęcia: Hieronim St. Kreis OSB