21. Niedziela zwykła 2017

Czytania:
I. Klucz domu Dawidowego (Iz 22,19-23)
Ps 138 (137)
II. Hymn na cześć mądrości Bożej (Rz 11,33-36)
III. Tobie dam klucze królestwa niebieskiego (Mt 16,13-20)

 

Obraz Patronów opactwa i parafii
(w barokowym ołtarzu głównym), przedstawia świętych Apostołów Piotra i Pawła, wpatrzonych w Najświętszą
Trójcę na obłokach otwartego nieba.
Między postaciami Apostołów, na szczycie góry stoi kościół, którego fasada przypomina Bazylikę Watykańską.
Piotra rozpoznajemy po kluczach, trzymanych w prawicy.
Paweł w lewej ręce trzyma otwartą
księgę i miecz.

 

Przez proroka Izajasza, Bóg zapowiada Szebnie, zarządcy pałacu, że strąci go
z urzędu, a na jego miejsce powoła Eliakima, syna Chilkiasza, który będzie ojcem dla mieszkańców Jeruzalem.Bóg położy klucz domu Dawidowego na jego ramieniu: gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy.
Święty Paweł w Liście do Rzymian wysławia hymnem niezgłębioną mądrość Bożą.

Po wyznaniu wiary, jakie pod Cezareą Filipową złożył Jezusowi Szymon Piotr, Jezus ogłasza Szymona Opoką, na której zbuduje swój Kościół, i zapowiada, że da mu klucze królestwa niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

 

W herbach papieskich (obok herb Benedykta XVI, pierwszy z mitrą w miejsce papieskiej tiary) klucze są obrócone piórami do góry,
a charakterystycznym elementem w piórze
jest centralna szczerbina w kształcie krzyża.

To znak ścisłej więzi z krzyżem Chrystusa,
który jest kluczem otwierającym niebo
i misją Zbawiciela, którą Jezus dzieli się
z Piotrem i jego następcami.

 

Dzieła Boże są niezbadane, bo znajdują się całkowicie poza zasięgiem ludzkiego pojmowania, doświadczenia i rozumienia. Dlatego Chrystus również tworzy i ustanawia widzialne znaki i symbole unaoczniające i przybliżające tajemnice Bożych działań, Jego miłości oraz troski o człowieka.
Piotr-opoka, trzymający klucze Królestwa, jest jednym z takich znaków, jest widzialnym znakiem Chrystusa, który sam zszedł z pola widzenia ludzkich oczu, ale pozostał
w strukturze swojego Kościoła jako niezwyciężalna opoka i skała – i sam trzyma nadal klucze Królestwa i moc nad wszystkimi sprawami ludzkimi prowadzącymi do zbawienia. Piotr Go tylko wyraża jako widzialny pasterz Kościoła, wyraża Go w takiej skali, w jakiej człowiek zdolny jest to uczynić, w takim wymiarze, jaki jest potrzebny człowiekowi, by mógł iść pewniej i bez błądzenia – ku swojemu przeznaczeniu
 (bp Jan Pietraszko, Homilia na 21. Niedzielę zwykłą Roku A).

Od czasu licznych pielgrzymek papieskich Jana Pawła II utrwala się w pamięci wiernych jeszcze jeden mocny znak – papież oparty o papieski pastorał z Jezusem na krzyżu; uwidocznienie Kto go przysłał i Kto wśród swego ludu, przez jego posługę jest obecny. W uroczystej liturgii prowadzonej przez papieża z kardynałami, biskupami, kapłanami, diakonami – licznie uczestniczący wierni widzą zgromadzony żywy Kościół – Ciało, którego Głową jest Jezus Chrystus.

 

 

Kwiaty na barokowym ołtarzu głównym zaczynają żywą mozaikę, rozciągniętą na całe prezbiterium.
Od lewego gzymsu zaczyna czerwień (Ameryka Płn.), do połowy ołtarza biel* (Europa), od połowy ołtarza na prawy gzyms żółty (Azja).
Widzimy fragment barwnego kobierca zgodnego z układem kontynentów na półkuli północnej, którego wzór podkreśla kierunek dośrodkowy, w stronę Ołtarza Ofiary. Kościół to zgromadzenie Pana.

* W barwach olimpijskich Europa ma kolor niebieski, ale rośliny w tym kolorze są najczęściej sztucznie barwione i kolor po kilku dniach blednie, poza tym na tle czarnego marmuru kolor niebieski gaśnie, dlatego podmieniam go na biel. Śladowo niebieski
wprowadza niebieskofioletowy zatrwian.

 

W kompozycji przy ołtarzu
wszystkie kolory pną się
do krzyża ołtarzowego,
każdy od strony swojego
kontynentu, według układu
w całym prezbiterium.

Strona Anastasis – krzyż
od strony chóru mniszego;

Ukrzyżowanie – krzyż od
nawy głównej.

 

 

Ukierunkowanie na krzyż jest widoczne również
w kompozycjach na balustradzie, przez wysokość naczyń
i wielkość kwiatów rosnącą w stronę Ołtarza Ofiary.
Zgodnie z porządkiem półkuli południowej: od lewej strony balustrady wraca czerwień (Ameryka Płd.), po prawej najciemniejsze kolory – czarny (Afryka)*, na balustradzie bocznej po prawej stronie zielony (Australia i Oceania).

* Przesunięcie ze względu na konieczny dostęp do środkowej części balustrady podczas liturgii.

 

 

W kaplicy Najświętszego Sakramentu, w kompozycjach po obu stronach tabernakulum występują wszystkie kolory kontynentów, już bez geograficznego uporządkowania.

 

W kaplicy św. Benedykta kompozycja przy krzyżu ołtarzowym z tego, co zostało. Dużego wyboru nie było, ale przynajmniej kolorystyka zgodna; a na redukcje dłuższej lilii jest jeszcze trochę czasu. Na szczycie są trzy paki zamknięte i dwa lekko otwarte.
O ile pamiętam, biblijna miara (zob. Wdowi grosz Mk 12,38-44) to – wszystko.

Na zdjęciu obok:
stan kompozycji po
przeprowadzonych
redukcjach i sesji
fotograficznej po
komplecie (sobota).

Poniżej: pozostałe zdjęcia z tej sesji.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB