26. Niedziela zwykła 2017

Czytania:
I. Bóg nie chce śmierci grzesznika (Ez 18,25-28)
Ps 25 (24)
II. Jezus Chrystus wzorem pokory (Flp 2,1-11)
III. Nawrócenie prowadzi do zbawienia (Mt 21,28-32)

 

Jezus rzekł do arcykapłanów i starszych ludu: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć.

Boże, Ty przez przebaczenie i litość najpełniej okazujesz swoją wszechmoc, + udzielaj nam nieustannie swojej łaski, * abyśmy dążąc do obiecanego nam nieba, stali się uczestnikami szczęścia wiecznego (Kolekta).

 

W centrum wnęki ołtarza świętych
Apostołów Piotra i Pawła, przed
zielonym tłem, leżą dwie rozdzielone od siebie jasne podkładki.

Lewa – pierwszy syn: Na prośbę ojca, aby poszedł pracować do
winnicy, odpowiedział: Idę Panie.
Tę odpowiedź wyraża pusty walec,
stojący niemal w połowie szerokości
podstawki i w bezpiecznej odległości od jej lewej krawędzi.

Deklaracja piękna, naczynie gotowe do akcji, w ścianie naczynia po prawej stronie odbija się nawet zieleń winnicy (tło), ale walec ale ani drgnął.

Prawa podstawka – drugi syn: Pierwsza odpowiedź na prośbę ojca: Nie chcę.
Walec odwrócony dnem do góry (postawa zamknięta), stoi w prawym rogu z przodu podstawki.
Później jednak opamiętał się i poszedł do winnicy. Dlatego w przeciwnym rogu podstawki, już w polu tła, stoi walec napełniony winogronami (syn wracający z winnicy). Drobna różnica – naczynie jest nieco większe. Syn się rozwinął, urósł.

 

 

Chrystus Jezus, istniejąc
w postaci Bożej, nie
skorzystał ze sposobności,
aby na równi być z Bogiem,
lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym
do ludzi.
A w tym co zewnętrzne uznany za człowieka, uniżył
samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci,
i to śmierci krzyżowej.

Dlatego też Bóg wywyższył Go ponad wszystko i darował Mu imię, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich,
i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na obu krańcach balustrady ustawione są walce piaskowe, przed nimi – czarne szale. Ten układ naczyń pozwala pokazać temat hołdu dla Jezusa, bez konieczności łamania łodyg (kwiaty – nie ludzie i nie mają kolan ruchomych). Wystarczająco zrozumiała jest pozycja dość silnego wychylenia gałęzi, liści i łodyg od pionu, oraz skierowanie kwiatów w stronę krzyża i Ołtarza Ofiary.

 

W kaplicy Najświętszego Sakramentu, po obu stronach tabernakulum powtórzony jest układ kwiatów w postawie adoracji.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB