27. Niedziela zwykła 2017

Czytania:
I. Pieśń o winnicy (Iz 5,1-7)
Ps 80 (79)
II. Czyńcie to, czego się nauczyliście, a Bóg pokoju będzie z wami (Flp 4,6-9)
III. Przypowieść o dzierżawcach winnicy (Mt 21,33-43)

 

Winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym. Oczekiwał tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi, i prawowierności, a oto krzyk grozy. Pieśń zapowiada zniszczenie winnicy.
Te słowa z Pieśni o winnicy musiały brzmieć w głowach arcykapłanów i starszych ludu, gdy słuchali Jezusowej Przypowieści o dzierżawcach winnicy.
Jezus ukazuje, jak dzierżawcy traktują sługi właściciela winnicy, wysłane po odbiór należnego mu plonu: pobicie, zabójstwo, obrzucenie kamieniami. Następnych posłańców traktują podobnie. Kiedy na końcu gospodarz posyła do nich swego syna, dzierżawcy wyrzucają go z winnicy i zabijają, licząc na przejęcie jego dziedzictwa.
Słuchacze Jezusa przewidują postępowanie właściciela winnicy wobec dzierżawców: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze.

Jezus powołuje się na Pismo: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił i jest cudem w naszych oczach (Ps 118[117],22n).
Zapowiada: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce.

 

 

Podniesiony w górę (podstawka z pleksi) biały kielich – symbol czystej ofiary, nawiązuje do Ostatniej Wieczerzy Jezusa
z uczniami w wieczerniku (kwiat przy kosodrzewinie).
To pierwsza odsłona tajemnicy.

Zanim Jezus przelał swoją krew na krzyżu, dał uczniom całego siebie
w eucharystycznych postaciach chleba
i wina.

 

Druga odsłona (kwiat i pąki na szczycie pędu):
Zmartwychwstały Pan, jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i doskonalszy,
i nie ręką – to jest nie na tym świecie – uczyniony przybytek, i 
przez swoją własną krew wszedł – raz na zawsze – do Miejsca Świętego i osiągnął odkupienie (por. Hbr 9,11n).

Czerwona lilia w kielichu symbolizuje ludzką naturę; gałązka kosodrzewiny – Bóstwo Jezusa Chrystusa.

 

Kamień Ołtarza Ofiary
przypomina nam, że kamieniem
odrzuconym przez budujących
,
który Bóg uczynił głowicą węgła,
jest Jezus Chrystus, Jego Syn,
wyrzucony poza Miasto i ukrzyżowany
w kamieniołomie (Golgota),
wyeksploatowanym tak, że już z niego
nie pobierano kamienia.

Ukrzyżowany i Zmartwychwstały Pan jest Głową nowej winnicy, która rozrosła się poza granice jednego narodu; gromadzi narody i języki całej ziemi.

 

Arcykapłani i starsi ludu przewidywali wytracenie dzierżawców za zabójstwo syna właściciela winnicy.
Krzyż Chrystusa rzuca inne światło na ołtarz.
Jezus, Książę Pokoju, z wysokości swego krzyża woła: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią (Łk 23,34).

Bóg zechciał, aby przez Niego znów pojednać wszystko ze sobą, wprowadzając pokój przez krew Jego krzyża (por. Kol 1,20).

 

 

 

 

 

 

 

 

W Pieśni o winnicy rozebranie ogrodzenia miało zapoczątkować zniszczenie winnicy. Chrystus obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość (Ef 2,14: aluzja do muru, oddzielającego w świątyni dziedziniec pogan. Za przekroczenie tej granicy poganom groziła śmierć).
Śmierć Chrystusa usunęła także wrogość grzesznej ludzkości wobec Boga (zob. Ef 2,16). Przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca (Ef 2,18).

Różnorodność roślin w kompozycjach na balustradzie najlepiej obrazuje powszechny dostęp, pojednanych w Chrystusie, do Ojca.

 

W kaplicy Najświętszego Sakramentu, kwiaty po obu stronach, łączą tabernakulum
z krzyżem zawieszonym na ścianie.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB