30. Niedziela zwykła 2017

Czytania:
I. Bóg słyszy skargę pokrzywdzonych (Wj 22,20-26)
Ps 18 (17)
II. Służyć Bogu żywemu i oczekiwać Jego Syna (1 Tes 1,5c-10)
III. Największe przykazanie (Mt 22,34-40)

 

Bóg widzi krzywdę bliźniego i słyszy skargę pokrzywdzonych. Pamięć o własnych doświadczeniach w ziemi egipskiej ma powstrzymać synów Izraela od przemocy wobec cudzoziemców.
Bóg jest obrońcą pokrzywdzonych i wzywa swój lud do świadczenia miłości słabym, ubogim, potrzebującym.
Służba Bogu żywemu i prawdziwemu pozwala z nadzieją i radością oczekiwać Jego Syna, Jezusa Chrystusa, wybawcę od nadchodzącego gniewu.

Kluczem do właściwego odczytania Prawa i Proroków jest podwójne przykazanie miłości: miłości Boga ponad wszystko i miłości bliźniego jak siebie samego.

 

 

W centrum wnęki barokowego ołtarza świętych Apostołów Piotra i Pawła, na tle marmuru, stoi kwiatowa kompozycja-obraz, wpisana w koło z pędów malin.
Kompozycja jest symbolicznym znakiem dwóch najważniejszych przykazań.

Słońce – symbol Chrystusa-Oblubieńca jest ukazane jako rozwinięta róża.
Symbolem Kościoła-Oblubienicy, tworzonego przez ludzi, których Bóg umiłował, jest księżyc.
Słońce i księżyc są ukazane w miłosnym uścisku, a ich wzajemna więź tworzy rysunek świetlistego serca.
Nie da się tych dwóch przykazań oderwać od siebie. Ważnym elementem są róże. Nie mniej ważnym – okwiaty-gwiazdy, które zostały po oddaniu płatków w darze.
Słońce swoimi promieniami (płatki) daje życie: światło i ciepło. Księżyc świeci odbitym światłem słońca.

Bóg bezinteresownie miłujący człowieka i dający w swoim Synu całkowicie siebie, uczy nas miłości, jako odpowiedzi na Jego miłość i bezinteresownej miłości bliźniego.
Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki
i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie
(Mt 5,16).
Mateuszowy obraz Sądu Ostatecznego nie zostawia żadnych złudzeń, podając słowa Syna Człowieczego: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu
z tych najmniejszych, Mnieście uczynili
(zob. Mt 25,31-46).

 

 

Krzyż i Ołtarz Ofiary, stale obecne przed naszymi oczami w liturgii, przypominają nam, że tutaj w prostych znakach uobecnia się wypełnienie
woli Ojca (Jego Prawa).

Jezus Chrystus nie przyszedł znieść Prawa, ale je wypełnić miłością, aż do
całkowitego daru z siebie.

On jest jedynym sprawiedliwym, bo na
całkowitą miłość Ojca, odpowiedział
całą swoją synowską miłością.
Dał swoje życie, abyśmy w Nim, stali się na nowo dziećmi Bożymi, przez łaskę i miłość upodobnieni do Jednorodzonego Syna. W Nim jesteśmy nowym stworzeniem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W kompozycjach na obu krańcach balustrady, podobnie jak przy krzyżu ołtarzowym, wracają kosmiczne przestrzenie.
Ważną rolę odgrywają w nich zdrewniałe pędy winnej latorośli. Te pędy tworzą konstrukcję nośną. Są zapowiedzią nowego nieba i nowej ziemi. Na zewnętrznych stronach kompozycji są zamknięte połówki serc.
Po stronach wewnętrznych konstrukcje są otwarte, gotowe do zszycia w jedno serce.

Jak używamy Bożych darów?
Obdarowujemy się nimi, wnosimy światło w przestrzenie między sobą?

 

 

 

 

W kaplicy Najświętszego Sakramentu, kwiaty po obu stronach tabernakulum, zapraszają na chwilę osobistej adoracji Baranka Nowej Paschy.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB