4. Niedziela zwykła 2017

Czytania:
I: Szukajcie pokory (So 2,3; 3,12-13)
Ps 146(145)
II: Bóg wybrał wzgardzonych (1 Kor 1,16-31)
III: Błogosławieni ubodzy duchem (Mt 4,1-12a)

 

Prorok Sofoniasz wzywa: Szukajcie Pana wszyscy pokorni tej ziemi, którzy pełnicie Jego nakazy; szukajcie sprawiedliwości i pokory. Zapowiada w imieniu Boga: Zostawię pośród ciebie lud pokorny i ubogi, a szukać będą schronienia w imieniu Pana.
Przesłanie proroka wspiera refren Psalmu 146(145): Ubodzy duchem mają wstęp do nieba, a sam Psalm ukazuje Boga jako wiernego i sprawiedliwego obrońcę uciśnionych, żywiciela głodnych, wyzwoliciela uwięzionych, uzdrowiciela ociemniałych, podnoszącego poniżonych, miłośnika sprawiedliwych, stróża przybyszów, obrońcę sierot i wdów.
Święty Paweł na przykładzie wspólnoty Kościoła wykazuje, że Bóg wybrał to, co głupie
w oczach świata
, upodobał sobie w tym, co niemocne i wzgardzone. To, co świat odrzucił, Bóg zjednoczył z Chrystusem Jezusem, który stał się dla nas Bożą mądrością, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem, abyśmy chlubili się Panem.
Kulminacją są błogosławieństwa, ogłoszone przez Jezusa w kazaniu na górze. Jakże inaczej te błogosławieństwa odczytuje świat i sam Bóg?

 

pp2 kor8

Kompozycja we wnęce barokowego ołtarza
staje na zielonym tle (kolor liturgiczny okresu
zwykłego). Tło od ciemnej zieleni u góry,
rozjaśnia się przechodząc stopniowo w dół.
W centrum tła, na dwóch podkładkach ze
sklejki w naturalnym kolorze drzewa, stoi
wysokie naczynie ceramiczne (bambus).

Z naczynia w prawą stronę pochylają się
suche trzciny, wyraźnie nadłamane
i opadające w części szczytowej w dół.
Pod trzcinami biegnie gałąź kosodrzewiny.
Jej szczyt podnosi się w górę, jakby gałąź
śpieszyła z pomocą trzcinom, aby je podtrzymać.
Kompozycję dopełniają dwa kwiaty anturium. Kwiat wyższy, podniesiony w górę, podtrzymuje łodygę kwiatu niższego, pochylonego do tyłu i usiłującego podnieść głowę.

Kompozycja symbolizuje pokorę Boga, objawioną przez Syna Człowieczego, Jezusa Chrystusa, idącego z pomocą nadłamanym trzcinom i słabemu kwiatowi.

Naczynie tworzy pionową belkę krzyża, natomiast trzciny i gałąź kosodrzewiny – fragment belki poziomej, dyskretnie przedłużonej krótką gałązką po lewej stronie.
Kwiaty na przedłużeniu naczynia są już zapowiedzią zmartwychwstania.
Tak ukazana zostaje nierozerwalna więź Krzyża Chrystusowego z Nowym Życiem, podobnie jak dochodzi ona do głosu w paradoksie błogosławieństw.

Błogosławieństwa są jakby zawoalowaną wewnętrzną biografią Jezusa, jakby portretem Jego postaci (Joseph Ratzinger Benedykt XVI, Jezus z Nazaretu). W Chrystusie wszystkie błogosławieństwa zostały zrealizowane wzorcowo. On jest prawdziwie ubogi, cichy, łagodny i pokornego serca. Jest czystego serca, dlatego nieustannie wpatruje się w Boga. On niesie pokój całemu światu, w synowskim posłuszeństwie rezygnując
z użycia wszelkiej przemocy i cierpi prześladowanie, dokąd Ojciec nie położy kresu Jego męce
. Jest Synem miłosiernym jak Ojciec.

krzyz2 kor8

 

 

 

 

Po skale o zmienionej strukturze schodzi od krzyża
zieleń i kwiaty.
To znak błogosławieństwa, jakie sprowadza na ziemię
Ofiara Chrystusa, w miejsce przekleństwa, które
ściągnął na świat grzech człowieka.

 

bll2 kor8

blp2 kor8Oś główną kościoła zamykają kompozycje
ustawione na obu krańcach balustrady,
otwarte na ołtarz
w centrum.

Na różne sposoby ukazują one wejście Jezusa Chrystusa kosodrzewina,
konary winorośli)
w codzienną ludzką
rzeczywistość, którą
wytrwała współpraca
z Jego łaską może przemienić, rozwinąć i doprowadzić do pełni życia.

Kompozycje i zdjęcia: Hieronim St. Kreis OSB