7. Niedziela zwykła 2019

Czytania:
I: Dawid oszczędza Saula (1 Sm 26,2.7-9.12-13.22-23)
Ps 103(102)
II: Chrystus nowy Adam (1 Kor 15,45-49)
III: Przykazanie miłości nieprzyjaciół (Łk 6,27-38)

 

Jezus powiedział do swoich uczniów: Powiadam wam, którzy słuchacie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tych, którzy was przeklinają, i módlcie się za tych, którzy was oczerniają (Łk 6,27).
Jeśli bowiem miłujecie tych tylko, którzy was miłują, jakaż za to [należy się] wam wdzięczność? przecież i grzesznicy okazują miłość tym, którzy ich miłują (Łk 6,31).

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny (Łk 6,35n).

 

Święty Szczepan, diakon i męczennik, naśladując ukrzyżowanego Chrystusa, podczas kamienowania modli się za siebie: «Panie Jezu, przyjmij ducha mego!» (Dz 7,59),
a następnie za prześladowców swoich: «Panie, nie licz im tego grzechu!» (Dz 7,60).
Tą modlitwą wyprosił nawrócenie Szawła, prześladowcy chrześcijan.

Szczepan i Paweł na ziemi spotkali się po przeciwnych stronach. W niebie są braćmi
w tej samej wierze i w męczeństwie.

 

Szaweł potknął się o krzyż Chrystusa. Nawrócony – Paweł – uczynił krzyż fundamentem swojego nauczania.
Przypomina nam: Bóg okazuje swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami (Rz 5,8) – zatem w stanie nieprzyjaźni z Bogiem.
Przez tę ofiarę największej miłości (całkowitego daru z siebie) – pojednał nas z Bogiem i zawiązał nowe i wieczne przymierze.

 

 

Kompozycja przy krzyżu ołtarzowym
ma zmienioną konstrukcję.
Skała – symbol wiernej miłości Boga,
przyjmuje obraz zawiązanego węzła,
aby samego Chrystusa-Skałę ukazać jako żywy węzeł-fundament nowego
i niezniszczalnego przymierza.
Gałąź magnolii (obok głównej gałęzi głogu – opartej o podstawę statywu
i zaczynającej rysunek skały) jest obrócona o 180° i przypomina korzeń skały (por. Jon 2,7).

To nawiązanie do ogołocenia Syna Bożego, przyjmującego postać sługi
i posłusznego aż do hańbiącej śmierci na krzyżu, za co od Ojca otrzymał imię ponad wszelkie imię.
To imię symbolizuje żywa korona z gałązek bzu otwierających pąki, dochodząca do poprzecznej belki krzyża (por. Flp 2,6-11).
Dzięki światłu zmartwychwstania możemy w krzyżu widzieć koronę chwały Chrystusa.

 

Naczynie obok krzyża – to symbol ludu nowego przymierza, zgromadzonego ze wszystkich narodów, który zbiera
strumienie życiodajnej łaski.
Strumień biały tworzą: kwiaty alstroemerii, białe i zielone
owoce dziurawca, zielone chryzantemy.
Strumień czerwony budują czerwone owoce dziurawca
i czerwono-pomarańczowe róże.

Strumienie płyną z otwartego włócznią serca Zbawiciela do wnętrza naczynia i budzą w nim odpowiedź: miłość (róże wpatrzone w Ukrzyżowanego).

 

 

Od strony chóru mniszego naczynie
przy krzyżu wygląda jak zakorzenione
w skale, aby ukazać ścisłe wrośnięcie
ludu nowego przymierza w Chrystusa.
Co przesłania stopnień ołtarzowy,
pokazuje detal obok.

On sam do ukazania organicznej więzi uczniów z Nim posłużył się obrazem krzewu winnego (Chrystus) i wyrastających
z krzewu latorośli (uczniowie), zob. J 15,1-11.

 

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj (Rz 12,21).
To pouczenie dla ucznia, wyprowadzone z dobrego świadectwa, jakie złożył Mistrz.

 

 

 

 

 

 

Obie kompozycje na balustradzie nawiązują do modlitwy
św. Szczepana (zdjęcia od nawy).

Kompozycje kierują uwagę zgromadzonych na liturgicznym centrum (ołtarz i krzyż ołtarzowy).

Prawa strona, gdzie jest mniej miejsca, obrazuje modlitwę za siebie (Dz 7,59).
Róża wśród kamieni, zwrócona w stronę krzyża, skupia uwagę Chrystusa na sobie.

Lewa strona – odpowiedź na kamienie: przebaczenie i modlitwa za prześladowców
(Dz 7,60).
Kamienie zebrane do naczynia trzymają róże, a róże skierowane w stronę Ukrzyżowanego (symbol miłości, która zakrywa wiele grzechów – zob. 1 P 4,8) starają się ukryć kamienie (aby Chrystus nie liczył prześladowcom tego grzechu).

Gałązki golterii z zielonymi liśćmi skutecznie pomagają różom w ukrywaniu kamieni.
Poniżej: obraz obu kompozycji od strony krzyża ołtarzowego.

 

 

 

 

 

 

 

 

Tabernakulum w kaplicy Najświętszego Sakramentu jest ukazane jako namiot spotkania (rozbudowany przez cienie), a  ukryty w nim Chrystus – jako krzew gorejący (płomienie – kwiaty, białe i czerwone owoce dziurawca – iskry).

 

 

Kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB