Boże Ciało 2017

Czytania:
I: W czasie wędrówki do Ziemi Obiecanej Bóg żywił lud manną (Pwt 8,2-3.14b-16a)
Ps 147B
II: Eucharystia jednoczy przyjmujących ją (1 Kor 10,16-17)
III: Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem (J 6,51-58)

 

Kluczem do przekształcenia dekoracji w centrum barokowego ołtarza, jest pierwsze czytanie uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Mojżesz przypomina ludowi czterdzieści lat wędrówki do Ziemi Obiecanej i wzywa: Nie zapominaj twego Pana Boga, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niedoli. On cię prowadził przez pustynię wielką i straszną, pełną wężów jadowitych i skorpionów, przez ziemię suchą, bez wody, On ci wyprowadził wodę ze skały najtwardszej, On żywił cię na pustyni manną, której nie znali twoi przodkowie (Pwt 8,14b-16a).

Od gzymsu po lewej stronie do połowy wnęki w centrum ołtarza rozciąga się pustynia (suche konary, kamienie, między nimi gipsówka – manna).
Na podwyższeniu ołtarza za Dobrym Pasterzem, stoi kamień-skała, z którego wypływa woda, biegnie przez mensę i spada z ołtarza do jego podstawy. Święty Paweł pisze: Nie chciałbym bracia, byście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze i wszyscy byli ochrzczeni w [imię] Mojżesza,
w obłoku i w morzu: wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy [mannę] i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a skałą był Chrystus
(1 Kor 10,1-4).

Obok strumienia płynącego ze skały, jeszcze na podwyższeniu ołtarza, kroczy za Dobrym Pasterzem jedna z owiec. Na mensie ołtarza inna owca pije wodę ze strumienia. W strumieniu powraca gipsówka, ale tym razem oznacza wodę. Zatem gipsówka w tej kompozycji oznacza pokarm i napój. Tak Jezus Chrystus, Dobry Pasterz, jest ukazany jako Mojżesz Nowego Przymierza, który przez pustynię świata prowadzi nas do życia wiecznego, przez chrzest uwalnia nas z niewoli grzechu i wprowadza w życie łaski, dając nam godność przybranych dzieci Bożych.

Dlatego po stronie krzyża ołtarzowego, ku któremu Dobry Pasterz prowadzi swe owce, pustynia zamienia się w tej panoramie w ogród, który łączy się z dekoracją przy krzyżu ołtarzowym i na balustradzie.

 

Tutaj Chrystus karmi nas najpierw swoim słowem
przy stole słowa, potem przy stole uczty –  prawdziwym pokarmem i prawdziwym napojem:
swoim Ciałem i Krwią, które zapowiadała manna
na pustyni oraz woda wyprowadzona ze skały.

To źródło nowego i wiecznego życia bierze swój
początek w Eucharystii, ustanowionej przez
Jezusa w Wielki Czwartek, i w przebitym boku Jezusa, który na krzyżu jako prawdziwy Baranek paschalny, daje swoje życie za owce i gromadzi
je w jedną owczarnię.

 

Po lewej stronie balustrady wypoczywa owca, wsłuchana w słowa Psalmu:

Chwal Jerozolimo, Pana,
wysławiaj Twego Boga, Syjonie,
Umacnia bowiem zawory bram twoich
i błogosławi synom twoim w tobie.

Zapewnia pokój twoim granicom
i wyborna pszenicą hojnie ciebie darzy.
Śle swe polecenia na krańce ziemi
i szybko mknie Jego słowo.

 

Oznajmił swoje słowo Jakubowi,
Izraelowi ustawy swe i wyroki.
Nie uczynił tego dla innych narodów.
Nie oznajmił im swych wyroków.

 

 

Kompozycja po prawej stronie balustrady
rozszerza przestrzeń ogrodu.

 

 

 

  

 Kompozycje w kaplicy Najświętszego Sakramentu
i w kaplicy Niepokalanej są tylko małymi znakami
pamięci, wykonanymi z najwytrzymalszych roślin,
ze względu na ciągłe przeciągi.

 

Kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB