Boże Narodzenie 2017

Msza w dzień – czytania:
Cała ziemia zobaczy zbawienie Boże (Iz 52,7-10)
Psalm 98(97)
Bóg przemówił do nas przez Syna (Hbr 1,1-6)
Słowo stało się ciałem (J 1,1-18)

 

Konstrukcję, tworzącą skałę pod krzyżem, okrywają zielone gałązki golterii.
Po skale pnie się zieleń (ruscus, aspidistra) i kwiaty
alstroemerii.

Jedni zobaczą w kwiatach śnieg, drudzy gwiazdy,
w zieleni – obłoki.
Jeszcze inni – wyznaczoną
drogę: od groty w Betlejem
do skały na Golgocie.

Najważniejsza jest czerwona poinsecja symbolizująca Nowonarodzone Dziecię – Jezusa, wcielonego Syna Bożego
(przyjście w ciele i krwi).

Liturgiczne Dzisiaj uroczystości Bożego Narodzenia jest ściśle związane z całym
misterium Chrystusa, o którym mówi krzyż ołtarzowy.
Tu uobecnia się Jedyna Ofiara, którą Chrystus złożył z siebie w Wielki Piątek.

 

 

Kompozycje na balustradzie sygnalizują wyraźnie odwrócenie perspektywy.
Jak poinsecja osadzona jest nisko przy krzyżu, tak tutaj kwiaty również schodzą nisko, natomiast w górę strzelają suche trawy (biblijny symbol człowieka).

 

Kluczem do zrozumienia takiego porządku jest 3. Prefacja o Bożym Narodzeniu: W Nim [w Jezusie Chrystusie] zajaśniała tajemnicza wymiana, która nam przyniosła zbawienie.
Gdy Nieskończony przyjął granice ludzkiej natury, śmiertelny człowiek stał się królem nad wiekami, i mieszkańców ziemi uczynił dziedzicami nieba
.

 

 

W szopce tynieckiej, zgodnie z narracją prowadzoną przez liturgię,
pierwsza odsłona – pokłon pasterzy.
W środku nocy, odpowiadając
na wezwanie anioła, znaleźli znak: Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie.

Osioł i wół awansowali, wchodząc w pole groty,
na przesłonie obrazu ołtarzowego św. Scholastyki.
To podkreślenie proroctwa Izajasza (zob. Iz 1,2n).
Zwierzęta stoją po obu stronach promienia,
w którym leży Jezus w żłobie.

Udało się w końcu, jakoś uporządkować różnice skal figur z nieproporcjonalnie dużymi figurami Maryi i Józefa.
Zrezygnowałem w tym roku z wstawiania drzewek do szopki, aby zyskać trochę więcej miejsca i skupić uwagę na tym, co najważniejsze. Zielone gałęzie wypełniły cały podest, tylko środkiem, od Dzieciątka biegnie szeroki pas siana.

 


Kadrem z centrum zwracam uwagę na owieczkę pasącą się tuż przy żłóbku Jezusa.
To nie jest przypadek, nieuwaga owieczki pochłoniętej zajadaniem siana.
Owce nie podejdą do obcego.
Na głos obcych uciekają.
Ta owca blisko Jezusa świadczy,
że Go zna. To jej Pasterz.

To zaledwie początek narracji.
Ta owieczka stoi przy Jezusie, ale także blisko Maryi, Służebnicy Pańskiej, o której Pismo mówi: zachowywała  wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu
(Łk 2,19).
Po drugiej stronie Jezusa stoi druga owca, wpatrzona w Pana. Za nią stoi Józef, mąż sprawiedliwy, którego Bóg postawił nad swoim domem, mąż Maryi, który przyjął Matkę
i Jej Dziecię, podjął obowiązki ojca Jezusa według Prawa.


Czy Adwent nie przypominał nam o czuwaniu?
Skończyło się z Adwentem?
Dla Józefa dopiero się zaczęło.
Będzie nawet spał czujnie.
Uratuje Jezusa przed atakiem Heroda.

Owca, która u Pasterza znajduje obronę
i pokarm;
owca, która czuwa.

Jest jeszcze trzecia – odpoczywająca obok klęczącego pasterza w zielonym odzieniu,
wpatrzona w Jezusa.
My, ciągle zagadani na modlitwie – i ta owca,
być może zmęczona drogą, ale tutaj znajdująca odpoczynek, wpatrzona w Tego, który widzi w prawdzie. Adoracja.
Wsłuchajmy się w tę homilię głoszoną przez zwierzęta, które nam przypominają postawy ucznia: słuchanie Słowa, czuwanie, związane z obowiązkami życia, także
z pracą i odpoczynkiem, adoracja.

Pasterze też mają dla nas przesłanie. Przyszli z owcami, powierzonymi ich trosce, ale wiedzą, że to są owce Pana i oni sami, też należą do Niego – Dobrego Pasterza.
Jeden pasterz klęczy, drugi stoi.
Ten stojący, trzyma w rękach róg. Ogłosi za chwilę Dobrą Nowinę o Bogu, który jest Emmanuelem – Bogiem z nami.
Pan całego stworzenia, Ojciec i Pasterz Izraela, Słowo Tory, przychodzi. Już nie jako Słowo zapisane w Księdze, ale przychodzi w swoim Synu, jako Niemowlę – Bóg
i Człowiek. W swoim ciele rozbija Namiot Spotkania, zawiązuje Nowe i Wieczne Przymierze, z wszystkimi, którzy Go przyjmą z pokorą i wiarą, aby uzdrowić tych, którzy się Go dotkną w tajemnicy miłości.
Przychodzi zbawić nas w Ofierze Nowej Paschy i przywrócić Ojcu, Jego wszystkie ocalone dzieci.

Pas siana przez środek szopki. Dla owiec – pokarm, który doprowadza je do Pasterza.
Dla nas drogą prowadzą do Tego, który sam jest Drogą, jest czytana i słuchana Dobra Nowina, życie Ewangelią, umacniane dającymi łaskę owocami krzyża (Sakramenty),
i nieustanna przemiana pod natchnieniem Ducha, który wysyła nas tam, gdzie sami raczej byśmy się nie wybierali (por. Dz 8,14-24; 10,1-48).

Mamy zatem w tej pierwszej odsłonie szopki obraz Kościoła – wspólnoty wiary, zgromadzonej przy Dobrym Pasterzu i Baranku.

 

Kolekta mszy o świcie: Przeniknięci nowym blaskiem Wcielonego Słowa prosimy Cię, wszechmogący Boże, + spraw, niech w naszych czynach odbija się światło, * które przez wiarę jaśnieje w naszych duszach.

Ewangelia mszy w dzień w hymnie o Słowie mówi o światłości prawdziwej, której ciemność nie ogarnęła; która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.

 

 

 


Przyjdź Panie,
oświeć nasze umysły i serca światłem Twojej miłości.
Przemień nas według pełnego miłosierdzia Serca Twego.
Byśmy w Tobie byli jedno.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB