Objawienie Pańskie 2018

Czytania
Chwała Boga rozbłysła nad Jerozolimą (Iz 60,1-6)
Ps 72(71)
Poganie są uczestnikami zbawienia (Ef 3,2-3a. 5-6)
Pokłon Mędrców ze Wschodu (Mt 2,1-12)

 

W szopce (druga odsłona) zmiany podyktowane biblijnym opisem pokłonu Mędrców. To już nie jest grota (chociaż przesłona obrazu św. Scholastyki nadal pozostaje na ołtarzu), ani szałas-stajnia. Zniknęły zwierzęta, odeszli pasterze.
Jest około 2 lata po hołdzie pasterzy.
Aby przedstawić zmianę miejsca, usunięto z szopki siano. Na podeście rozwiniety jest dywan; ślad dawnej świetności domu Dawidowego. Dywan jest stary, ma wygasłe barwy. Rodzina jest uboga.

[Ewangelia nie wspomina o św. Józefie, jednak jego figura pozostaje w szopce, lekko przesunięta na obok, aby – zgodnie z opisem biblijnym – w centrum uwagi została Maryja i Jezus.]
Mędrcy ze Wschodu szukający nowonarodzonego króla żydowskiego, przyprowadzeni przez gwiazdę, wchodzą do wskazanego przez nią domu i znajdują Dziecię z Matką Jego Maryją.  Upadają na twarz i oddają  Mu pokłon oraz składają przyniesione dary: złoto, kadzidło i mirrę.

Kościół tyniecki jest orientowany na Wschód, dlatego figury Mędrców są ustawione po prawej stronie szopki.
Najniższy, starzec z kadzidłem, klęczy najbliżej Jezusa.
Następny, nieco wyższy i młodszy, stoi za nim i czeka na swój czas, aby mógł podejść
i złożyć swój dar.
Najwyższy i najmłodszy Mędrzec o czarnej karnacji skóry, stoi ostatni.
Takie uporządkowanie figur dyktuje sama ich wielkość.
Podobnie jest z figurami Maryi i Józefa po lewej stronie szopki.

 

Najważniejszy i najmniejszy  – Dziecię, jest samym centrum.

Dziecię nie leży na sianie w żłobie. Żłóbek został okryty czerwoną tkaniną (zewnętrzny obrus ołtarzowy).
Jezus jest Skarbem tego domu.

Tkanina z ołtarza, nawiązuje do modlitwy nad darami
z uroczystości :

Wszechmogący Boże, wejrzyj łaskawie na dary swojego Kościoła, + nie są już nimi złoto, kadzidło i mirra, lecz Jezus Chrystus, którego te dary oznaczają. * Jego składamy w ofierze i przyjmujemy jako pokarm. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Przez rosnący układ figur, zgodny z biegiem perspektywy, podkreślona jest istotna cecha pokłonu Mędrców. Umysł człowieka zbliżającego się do tajemnicy Objawionego Boga-Człowieka, oświecony wiarą, klęka w pokornej adoracji.

Bóg w Jezusie Chrystusie objawił się poganom z daleka, którzy Go szukali i chcieli poznać, dlatego podjęli trud dalekiej drogi.
Dla swoich (mieszkańców Jerozolimy), którzy byli blisko i znali proroctwa, nawet gdy dowiedzieli się, że już jest pośród nich – stał się tylko źródłem lęku i znakiem sprzeciwu.
Światło Betlejem (Jezus Chrystus) nie jest jednak przez Boga zarezerwowane tylko dla wybranych, ale jest dla wszystkich, którzy Go przyjmują z wiarą i z Nim idą przez swoje ziemskie życie.

Asymetryczny układ Dziecięcia i dywanu, podkreśla konieczność naszego osobistego zaangażowania się w spotkanie z Chrystusem. On sam pierwszy nas szuka, ale do nas należy pozwolić Mu nas znaleźć bezpośrednio: stanąć wprost przed Nim z pokorą
i otwartym sercem.

 

Kompozycja przy krzyżu nawiązuje do gwiazdy,
która przyprowadziła Mędrców i wskazała Jego
dom.
Ta gwiazda (biała poinsecja w asyście gałązek
eukaliptusa, dających srebrzyste światło w jej
pobliżu) świeci pod krzyżem ołtarzowym
i nad Jezusem (czerwona poinsecja).

Pomiędzy gałązkami golterii i ruscusa pojawiają się okwiaty ciemnoróżowej i białej róży. Płatków nie ma zostały tylko gwiazdki.
Jest nimi usiany nieboskłon nad Dziecięciem, ale ich światło zgasło przy świetle białej poinsecji, która Mędrcom wskazała Króla.

Według teologicznej interpretacji darów Mędrcy rozpoznali w Dziecięciu: Króla (złoto), Boga i Kapłana (kadzidło), człowieka, który będzie cierpiał i umrze (mirra).
Mędrcy otrzymali we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, dlatego inną drogą udali do ojczyzny.

Opracowanie szopki, kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB