Podstawowy styl pionowy

30 września 2017 w sali Paulus, w południowym skrzydle domu gości Opactwa Benedyktynów w Tyńcu, odbyły się dwa pokazy tynieckiej ikebany (tynike).

Pierwszy pokaz (godz. 9.00 – 12.30) zaczął się od czytania diagramu podstawowego stylu pionowego w wersji prawostronnej, budowanego w naczyniu wysokim.
Po wyjaśnieniu znaczenia linii głównych i dodatkowych oraz odczytaniu ich pozycji przestrzennej w oparciu o obraz kompozycji od przodu i z góry, nastąpiło budowanie zamocowania krzyżowego w szklanym walcu. Pierwszy krok w budowaniu kompozycji krok po kroku.
Zamocowanie krzyżowe zastępuje korzeń i odcinek rośliny od korzenia do miejsca cięcia, umożliwiając zachowanie pozycji gałęzi, pędu kwiatowego, pojedynczego liścia, jaką miały przed ich odcięciem.
Budowa kompozycji w walcu z czystego szkła, pozwala dobrze obserwować techniczne szczegóły, decydujące o stabilnym osadzeniu roślin w naczyniu, co ma zasadnicze znaczenie dla spotykających się z taką techniką pierwszy raz.

Na linie główne zostały wybrane pomarańczowe lilie.
Na asysty do nich – różowopomarańczowe chryzantemy.
Po wykonaniu osłony naczynia, aby ukryć techniczną część kompozycji i już bez rozproszeń uwagi skupić się na związku kwiatów z naczyniem (w ikebanie kwiaty
i naczynie tworzą integralną całość), nastąpiła dokumentacja fotograficzna.

Zdjęcie pierwsze skupia uwagę na kompozycji, drugie – pozwala dostrzec, jak przez dobór kolorów kwiatów, kompozycja łączy się z wnęką, na tle której kwiaty zostały ustawione.

 

 

 

 

 

 

 

 

Po wykonaniu zdjęć  kompozycja została rozebrana i zrekonstruowana przez uczestniczki pokazu.

Nastąpiła prezentacja innych technik osadzania roślin w naczyniach wysokich: zamocowania widłowego (stosowane przy osadzaniu roślin o asymetrycznie rozłożonym ciężarze, np. gałąź z jabłkiem), rurek z pcv, które sprawdzają się najlepiej
w walcach szklanych i ceramicznych (rozwiązanie autorskie prowadzącego pokazy).

 

 

Po południu (godz. 15.00 – 18.00) kompozycja z naczynia wysokiego została przeniesiona do brązowej, owalnej szali, aby uczestniczki drugiego pokazu (doszło kilka osób nowych) mogły zobaczyć wersję prawostronną podstawowego stylu pionowego, i w ramach drugiego pokazu zobaczyć powstawanie
wersji lewostronnej (zwanej inaczej: lustrzane odbicie).

W tym naczyniu funkcję trzymacza roślin przejmuje japoński kenzan (ciężka metalowa podstawa z wtopionymi w nią pionowo szpilkami, na które nakłuwa się rośliny).

 

Zdjęcie pokazowej kompozycji lewostronnej nie wyszło dobrze. Podstawka z pleksi okazała się za niska i kompozycja, ujęta ze zbyt wysokiego punktu, straciła czytelność
rysunku linii i lekkość, a zbyt wysoki stół nie pozwalał kompozycji dobrze zmieścić się we wnęce.
W miejsce tamtej kompozycji pokazowej, dołączam zdjęcie kompozycji lewostronnej, zbudowanej z resztek kwiatów już po pokazie, i ustawionej na ołtarzu św. Benedykta.
Białe chryzantemy tworzą asysty do pierwszej (najdłuższej) linii głównej i drugiej linii głównej (długość 3/4 pierwszej). Chryzantema różowopomarańczowa jest asystą trzeciej linii głównej (długość 3/4 drugiej linii).

 

Jak widać, bardzo dużo zależy od kształtu naczynia.
W elipsie do zastosowania, w tym stylu podstawowym, zostaje lewa albo prawa strona.
Prostokątne naczynie pozwala uruchomić także przednią część szali i lepiej wykorzystać jej wolną przestrzeń do zrównoważenia kompozycji.

Ciemnobrązowe naczynie, przy dość
słabym oświetleniu od góry, aparat
przeczytał jako czarne, wtapiając je w otoczenie (pola czarnego marmuru). Szczyty pierwszej i drugiej linii głównej wchodzą w pole inkrustacji z różowego marmuru, która wprowadza trochę powietrza i światła.

Podstawowy styl pionowy otwiera grupę czterech stylów wprowadzających, na których rozpoczynający naukę tynieckiej ikebany nabierają wprawy w budowaniu kompozycji.
Uczą się podstawowych umiejętności:

* dobór naczynia, roślin, miejsca ekspozycji
* obliczanie proporcji
* czytelność rysunku linii
* przestrzenne i stabilne osadzanie roślin
* łączenie elementów w całość
* sprawność techniczna, aby uzyskać
* obraz przejawu życia, wpisany w kwiaty, które powinny wyglądać tak, jakby same wyrosły w naturalny sposób we własnym środowisku, kierując się w stronę światła słonecznego.

Podpowiadam tym opisem, że najdoskonalszym nauczycielem ikebany jest żywy [nie techniczno-hodowlany] świat roślin (zatem podprowadzenie do spotkania ze Stwórcą),
a podstawową praktyką w dobrej nauce, jest uważna obserwacja roślin w ich naturalnym środowisku.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB