Świętych Apostołów
Piotra i Pawła 2017

Czytania:
I. Cudowne uwolnienie Piotra z więzienia (Dz 12,1-11)
Ps 34 (33)
II. Paweł przewiduje bliską śmierć i nagrodę (2 Tm 4,6-9.17-18)
III. Tobie dam klucze królestwa niebieskiego (Mt 16,13-19)

 

W tym roku zewnętrzny odpust parafialny świętych Apostołów Piotra i Pawła wypada w 12. Niedzielę zwykłą (25 czerwca). Pontyfikalnej koncelebrowanej liturgii będzie przewodniczył  ks. biskup Stanisław Salaterski, który także udzieli święceń diakonatu Bratu Brunonowi i święceń prezbiteratu W. Bratu Wojciechowi.

 

W barokowym ołtarzu głównym tło złoto-czerwone łączy się z kolorem liturgicznym uroczystości.  Ten kolor rozszerzą na prezbiterium ornaty koncelebransów.

Przed tłem (w polu złotej mozaiki) stoi żółta łódź, skierowana dziobem w prawą stronę. Reja żagla, opuszczona na maszcie, przypomina krzyż św. Piotra, obrócony belką poprzeczną w dół. Piotr (pomarańczowa lilia) stoi w łodzi, z której sieć (gałązki gipsówki) rozciąga się na mensę ołtarza. Śmierć pierwszego rybaka ludzi jest kontynuacją połowu (krew męczenników jest zasiewem nowych chrześcijan – Tertulian).

Druga lilia pomarańczowa – św. Paweł, stoi w niskiej zielonej szali, po prawej stronie tła. Za lilią podnosi się ukosem zielony liść kosaćca – miecz. Przed naczyniem leżą rozrzucone zwoje (obfity siew Pism Pawła), potwierdzone życiem i śmiercią Apostoła, które spotykają się z siecią z łodzi Piotra.

 

Liść palmy, zachodzący na stopę
krzyża ołtarzowego i pozostałe,
schodzące po skale, wskazują
Chrystusa jako Króla męczenników.

Kwiaty schodzące strumieniami  po skale, obrazują życiodajną moc Jego zbawczej śmierci.

Dominują tu lilie różowe i łososiowe oraz białe alstroemerie, podkreślone
zielono-srebrnymi i biało- zielonymi liśćmi funkii.

 

 

Na obu krańcach balustrady, kompozycje w wysokich piaskowych walcach są zbudowane w podstawowym stylu pionowym, opracowanym według założeń tynieckiej ikebany (tynike).
Po lewej stronie wersja prawostronna. W tej wersji najkrótsza, trzecia linia główna (trójkąt), jest skierowana w prawo (zob. diagram); po prawej stronie balustrady – wersja lustrzane odbicie (lewostronna).

Pierwsza linia główna (koło) perukowiec – oznacza Boga-Oblubieńca. Przychodzi On z głębi kompozycji (zob. obraz kompozycji z góry). Asystuje Mu alstroemeria (1/2 długości lilii), która podkreśla Jego dostojeństwo i majestat.
Pierwsza linia główna wyznacza kierunek. W obrazie kompozycji od przodu (górna część diagramu) ta linia jest wychylona 10° od
pionu, stąd styl pionowy – skierowany w górę. W tym stylu pierwsza linia główna pociąga za sobą pozostałe linie w stronę wysokiego słońca.
Odczytanie Boga jako Oblubieńca obejmuje dwa Przymierza:
Stare – Bóg jako Oblubieniec Izraela; Nowe – Wcielony Syn Boży jako Oblubieniec Kościoła.

Druga linia główna (kwadrat osadzony na linii po przekątnej)
perukowiec – 3/4 długości pierwszej linii, oblubienica (Izrael/Kościół) – skierowana jest w stronę pierwszej linii głównej lekko bokiem.
Nie dlatego, że ta linia się boczy, ale dlatego, że Bóg w Starym Przymierzu jest niewidzialny i objawia się przede wszystkim (także w Nowym Przymierzu) przez swoje słowo i swoje dzieła. Oblubienica jest zatem skierowana w Jego stronę uchem – słucha, co Oblubieniec do niej mówi, pochylony lekko w jej stronę, odsłaniający swoje tajemnice.

Trzecia linia główna (trójkąt) lilia – 3/4 długości drugiej linii głównej, świat – nie oznacza sceny, na której występuje Bóg i Jego oblubienica, ale ludzkość, wśród której Bóg
z pomocą oblubienicy szuka swoich przyjaciół.
Długość asyst (na diagramie romby) wynosi 1/2 długości linii głównej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pozostałe dodatkowe rośliny służą zszyciu kompozycji w jedną całość. Przy właściwie zbudowanej kompozycji ważne jest osadzenie roślin z łącznym odczytaniem kątów w obu rzutach (od przodu i od góry), przy czym rośliny powinny wyglądać tak, jakby naturalnie wyrosły pod wymaganymi kątami. Wszystkim roślinom świeci jedno słońce.
Jak każda roślina ma swoje osobne słońce i każde świeci z innej strony, to na nic cała praca.
Wszystkie rośliny muszą także wyrastać z jednego, wspólnego korzenia.
W niektórych szkołach eksponuje się wyraźnie widoczny wspólny rdzeń/pień, wyprowadzony z centrum naczynia.

Diagram pokazuje proporcje linii w formacie regularnym: długość pierwszej linii głównej, widoczna nad naczyniem = (wysokość + szerokość naczynia) x 1,5.

Najciemniejsza ćwiartka w kole wskazuje część preferowaną na wyprowadzenie roślin
z naczynia.

Zwracam też uwagę na dwa kątomierze zastosowane w diagramie. W obrazie od przodu
pion (oś zerowa) rozcina kompozycję jak nóż tnie bochen chleba na dwie połowy. Maksymalny kąt: 180°. Przy kącie mniejszym niż 180° położenie linii odczytuje się:
koło – 10° w lewo; kwadrat: 30° w lewo; trójkąt – 60° w prawo.

W obrazie od góry kompozycja jest dodatkowo rozcięta w poprzek – na ćwiartki. Maksymalny kąt: 90° (w prawo lub w lewo).
Przy kącie mniejszym niż  90° położenie linii określa się: koło – 60° w lewo do tyłu; kwadrat: 60° w lewo do przodu; trójkąt – 30° w prawo do przodu.

W kompozycjach można odczytać:
wezwanie, doskonale zrealizowane przez Apostołów Piotra i Pawła, aby pójść do końca, aż do męczeńskiej śmierci, za Chrystusem;
wezwanie nowego diakona i prezbitera do gorliwej służby w Kościele dla zbawienia ludzi;
dla młodych par, rozpoczynających wspólne życie w małżeństwie – wezwanie, aby zaprosić Chrystusa do swego domu i zawierzyć Mu jako Przewodnikowi w drodze do świętości.

 

Na balustrady boczne po obu stronach
doszły dwu-naczyniowe rozszerzenia:

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

W kaplicy Najświętszego Sakramentu, po obu stronach tabernakulum, stoją proste kompozycje w ciemnoniebieskich wazonach szklanych i czarnych miseczkach.
Są znakiem obecności i czci.
To sama trzecia linia główna (w szkle), skierowana w stronę Ukrytego w tabernakulum, ze swoją asystą (w miseczce). Liście funkii poszerzają i łączą przestrzeń.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB