Wielki Czwartek 2017

Czytania:
I. Przepisy o wieczerzy paschalnej (Wj 12,1-8.11-14)
Ps 116B (115
II. Ustanowienie Eucharystii (1 Kor 11,23-26)
III. Do końca ich umiłował (J 13,1-15)

 

W kościołach katedralnych w Wielki Czwartek odprawia się dwie Msze święte. Rano biskup koncelebruje ze swoimi kapłanami uroczystą Mszę świętą z poświęceniem krzyżma i oleju chorych.
Wieczorem koncelebruje uroczystą Mszę Wieczerzy Pańskiej.

W pozostałych kościołach w tym dniu sprawowana jest tylko wieczorna Msza Wieczerzy Pańskiej, w której wspominamy ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa. Uroczyście i z biciem w dzwony śpiewa się hymn Chwała na wysokości Bogu, po którym milkną organy, a dzwonki zastępują drewniane kołatki. Po homilii główny celebrans obmywa nogi wybranym do obrzędu reprezentantom wspólnoty liturgicznej.

 

 

Do centrum barokowego ołtarza wraca już znane koło-monstrancja, utworzone z gałązek miesiącznicy ze srebrnymi i złotymi blaszkami. Tym samym, z arcykapłańskiej modlitwy Chrystusa (J 17,1-26), kładziemy akcent na Jego prośbie do Ojca o jedność uczniów. Ta widzialna jedność uczniów, w rozumieniu samego Jezusa, ma być znakiem-świadectwem dla świata, że Ojciec posłał Syna i przez Niego objawił swoją miłość, którą umiłował nas, tak jak miłuje Syna (J 17,23). Jedność i miłość wzajemna uczniów jest dla nas ciągle aktualnym zadaniem, bo jest testamentem, który nam zostawił Jezus.

 

Kaplica Najświętszego Sakramentu zamienia się w tym dniu w kaplicę przechowania
i adoracji. Tutaj, po liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej, przenosi się puszki i kustodię
z Najświętszym Sakramentem i przechowuje w tabernakulum, do Liturgii Męki Pańskiej
w Wielki Piątek.
Tutaj trwa do północy uroczysta adoracja, kontynuowana potem indywidualnie w Wielki Piątek do uroczystej liturgii.

 

Zdjęcie przygotowanej kaplicy adoracji zostało wykonane rano, po przygotowaniu kompozycji, na podstawce na ołtarzu, i w wysokim naczyniu po lewej stronie ołtarza, bezpośrednio na posadzce. Prawą stronę wypełnia rzeźba.

Gałęzie w przestrzeni między ołtarzem i ścianą rzucają cienie na ścianę, przypominając, że godzina Jezusa, na którą przyszedł, jest równocześnie godziną Jego konfrontacji
z ciemnością
, nad którą odnosi zwycięstwo Jezusowa miłość, wierna Ojcu i człowiekowi do końca.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB