Wielki Piątek 2017

Tego dnia Kościół powstrzymuje się od sprawowania Eucharystii, aby podkreślić jedyną ofiarę, którą Jezus Chrystus złożył z samego siebie na drzewie krzyża.
W centrum wnęki barokowego głównego ołtarza stoi czarne tło. Ze ściany ołtarza z czarnego marmuru wydobywa je intarsja z różowego marmuru oraz biała aureola promieni wokół całkowicie zaćmionego słońca, w górnej części tła.

 

Pod tym słońcem, w czarnym naczyniu stoi sucha gałązka tarniny i pięć róż czerwonych (nawiązanie do pięciu ran cierpiącego Zbawiciela).
Zaćmione słońce i kompozycja na jego tle, wskazują godzinę agonii Chrystusa. Stanie się to czytelne, gdy po odsłonięciu Krzyża i adoracji Ukrzyżowanego, Krzyż stanie na Ołtarzu Ofiary w centrum, pomiędzy wysokimi świecami.

 

Po ustawieniu krzyża na Ołtarzu Ofiary przygotowuje się ołtarz do Komunii Świętej. Komunia jest owocem zerwanym z Drzewa Krzyża, Drzewa nowego i nieśmiertelnego Życia. Liturgia Wielkiego Piątku uświadamia nam to szczególnie obrazowo.
Z kaplicy adoracji i przechowania przynosi się Najświętszy Sakrament na Ołtarz Ofiary
i następują modlitwy przed Komunią Świętą.

Po rozdaniu i modlitwie po Komunii następuje ostatnia część liturgii – przeniesienie
w procesji Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego i wystawienie w monstrancji, okrytej przeźroczystym białym welonem (symbol całunu, którym okryto Ciało Chrystusa, złożone do Grobu).

 

W Grobie Pańskim najważniejsza jest wystawiona monstrancja z Najświętszym Sakramentem, nie figura Jezusa leżącego
w grobie. W Tyńcu figurę zastępuje płaszczanica, umieszczona pod ołtarzem, inspirowana dziełem Jerzego Nowosielskiego. Podstawą jest dłuższy bok płaszczanicy,
a krótszy, jest podniesiony do pionu, dlatego widzimy postać, jakbyśmy patrzyli na nią
z góry, zaglądając do wnętrza otwartego grobu.

Ołtarz, płaszczanica i monstrancja są ustawione w jednej osi, przy czym długi bok płaszczanicy stanowi podstawę, a szczyt monstrancji stojącej na tabernakulum – wierzchołek trójkąta.

Ważną funkcję pełnią przesłony, ukrywające obraz św. Scholastyki. Zamieniają one kaplicę siostry św. Benedykta w kaplicę Grobu Pańskiego, wiążąc planszę centralną
z architektoniczną oprawą ołtarza.
Plansza centralna w górnej części obrazuje symbolicznie Niebieskie Jeruzalem.
W środkowej części przez planszę biegną dwa krzyżujące się łuki. To nawiązanie do ikony Anastasis, na której Zmartwychwstały Chrystus stoi na wyłamanych i skrzyżowanych wrotach piekła, położonych nad otchłanią i wyprowadza Adama i Ewę. Tutaj skrzyżowane łuki oddzielają przestrzeń otchłani, przepuszczając promień światła,
w którego polu stanie monstrancja.

Kwiaty w kaplicy Grobu Pańskiego są milczącym hołdem dla umęczonego
i spoczywającego w grobie Pana Stworzenia oraz zaproszeniem do osobistej modlitwy.

 

 

 

 

 

 

 

 

Wielka Sobota

To dzień powagi, ciszy, doświadczenia wstrząsu, jaki przeżyli Apostołowie, gdy zabrano im Pana. To czas na osobistą modlitwę i wsłuchanie się w to, co przyniosła liturgia dwóch ostatnich dni, w słowach i bogatych w symboliczny wymiar znakach.

W ciągu dnia modlitwa osobista przeplata się z obrzędem poświęcenia pokarmów na stół wielkanocny.

Mnisi w chórze odprawiają jak każdego dnia Liturgię Godzin:

Godzina czytań, Jutrznia,
Modlitwa południowa, Nieszpory.

 

 

 

O godzinie 20.00 zaczyna się Liturgia
Wigilii Paschalnej, którą kończy procesja rezurekcyjna, przechodząca przez cmentarz parafialny.

Wigilia Paschalna należy już do obchodu Wielkanocy.

kompozycje i zdjęcia:
Hieronim St. Kreis OSB